Mijn leven

Issues | “Je bent te dun”

nieuwe meer

Al een lange tijd wilde ik hier een blogje over schrijven, maar ik wist steeds niet zo goed hoe ik moest beginnen. Gewicht blijft een lastig onderwerp. Zelf heb ik mijn halve leven geworsteld met mijn gewicht en ik weet dat dat voor vele anderen ook zo is.

Meer weten over mijn gewichtsproblemen?

“Heb jij Anorexia?”

Ik was een grote mollige baby. Tot mijn tweede jaar had ik overgewicht, maar vanaf mijn derde jaar vlogen de kilo’s ervan af. Mijn babyvet verdween en er bleef een dun meisje over. Eigenlijk kreeg ik er pas rond mijn 10e opmerkingen over. Waarschijnlijk was dat de periode dat vriendinnetjes tijdschriften begonnen te lezen en zij de term anorexia leerden kennen.

“Heb jij anorexia?” Wat een rare vraag vond ik dat. Anorexia? Wat is dat? “Ja je bent zo dun.”

Nou, daar begon de ellende. Ik wist zelf ook wel dat ik dun was, want kleding kopen was een ramp. Mijn breedte klopte niet met mijn lengte. Wanneer ik nu in winkels spijkerbroekmaten 24 en 25 zie hangen, ben ik toch wel een tikkeltje jaloers. Hadden ze dat in mijn jongere jaren maar! In die tijd moest mijn moeder vaak broeken voor me maken.

Toch was ik er tot mijn 10e niet obsessief mee bezig. Kleding kopen was stom, punt. Maar toen de anorexia-vragen kwamen, werd ik erg onzeker. Is er iets mis met me? Waarom ben ik zo dun? Ik snapte er niks van. Ik at gewoon alles wat ik lekker vond en was absoluut niet bezig met afvallen.

Je bent te dun

Mijn moeder probeerde mij gerust te stellen door foto’s van haarzelf van vroeger te laten zien. Zij was net zo dun. Haar broer was zelfs naar een aankom-kamp gestuurd toen hij klein was. Toch hielp het niet. Al helemaal niet toen ik op mijn 12e naar de GGD moest om opgemeten te worden. Dat jaar zou ik naar de middelbare school gaan en ze vonden het nodig dat ik daar kennis zou maken met de schoolarts. Om over mijn gewicht te praten. Alsof het niet eng genoeg was om naar een nieuwe school te gaan.

Na een paar weken (of maanden?) ging ik met mijn moeder langs de schoolarts op de middelbare school. Zij kwam al snel tot de conclusie dat ik er gezond uitzag. Natuurlijk wist ik zelf ook wel dat ik gezond was, maar het was fijn om een bevestiging te krijgen. “Je hebt bolle wangen (daar sta ik bekend om) en blosjes.”

De middelbare school was overigens een fijne tijd, op mijn onzekerheid na. Ook in de pubertijd kwamen die kilo’s namelijk niet. Ik kon eten wat ik wilde, maar ik bleef erg slank.

Weegschaalobsessie

Op mijn 18e kreeg ik last van mijn overgeeffobie. Extreme angst om over te geven en me daarom de hele dag niet lekker voelen en weinig eten. Aankomen was lastig, maar afvallen ging erg snel. Dat was het begin van de weegschaalobsessie. Het deed pijn, veel pijn, om de kilo’s eraf te zien vliegen. Die kilo’s waar ik zo hard voor heb moeten werken. Die er zó moeilijk aan waren gekomen. Maar mijn angst om te moeten overgeven was groter. Die constante misselijkheid (van de stress) was bijna niet te doen.

Dat je dan een opmerking van een jongen naar je hoofd krijgt geslingerd, werkt ook niet echt mee: “Hé meisje, ik heb ook anorexia, wil je met me daten?” Volgens mij ben ik toen bijna een week het huis niet uit gegaan. Ik schaamde me enorm.

Eindelijk een gezond gewicht

Vanaf mijn 19e had ik een goede psycholoog die mij hielp met mijn overgeeffobie. Het eten ging steeds beter en mede door de medicijnen die ik slik tegen angst, zit ik op een gezond gewicht! Eindelijk zit ik goed in mijn vel.

Wat ik wil meegeven is dat gewicht en BMI niet alles zeggen. Natuurlijk is het goed dat er op mij werd gelet, maar het constant (te) dun genoemd worden, was vreselijk. Het kan zelfs (zoals in mijn geval) extreme onzekerheid veroorzaken.

Waarom zijn we niet gewoon lief voor elkaar?

Dit artikel heb ik nu alweer ruim een maand geleden geschreven en een paar dagen geleden las ik toevallig een blogje van Kaylee. Zij schreef over skinny-shaming. Zeker de moeite waard om te lezen!

Previous Post Next Post

Dit vind je misschien ook leuk

45 Comments

  • Reply Marion

    Ik ben echt blij dat je dit artikel schrijft. Zelf heb ik wél anorexia gehad, maar ik vind het ontzettend belangrijk dat mensen zich ervan bewust zijn dat er ook een andere kant is. Mensen die dun zijn en moeten vechten om op gewicht te blijven. BMI is absoluut niet alles. Het is een goede leidraad, zeker bij onder- of overgewicht, maar ik heb bijvoorbeeld hetzelfde BMI als een vrouw die ik ken die maat 36 heeft. Zelf heb ik maat 44. Wat zegt een BMI dan nog?

    Wanneer gaan we toch eens ophouden met die nadruk te leggen op de buitenkant? Waarom kijken we niet meer naar de raakvlakken en dingen die we met elkaar gemeen hebben? Ik denk dat het zo langzamerhand wel begint te groeien. De selfiestick is denk ik de laatste stuiptrekking van het ego-tijdperk ;-)

    14 juni 2015 at 09:38
    • Reply Kim

      Helemaal mee eens! Het is veel belangrijker dat je goed in je vel zit. En dat kan knap lastig zijn, wanneer andere mensen je onderuit proberen te halen. Laten we hopen op een nieuw en mooier (van binnen) tijdperk :)

      14 juni 2015 at 10:56
  • Reply Nathalie

    Wat knap dat je dit artikel zo deelt met ons.. Ik vond zo erg om te lezen dat kinderen aan je vragen of je anorexia had… Tuurlijk bedoelde die kinderen het ook niet zo!! Ik ben blij dat het nu beter met je gaat en ook beter in je vel zit:)
    Liefs Nathalie

    14 juni 2015 at 09:47
    • Reply Kim

      Dat is het vaak ook denk ik. De mensen die die opmerkingen maken, vergeten het weer. Terwijl het bij diegene tegen wie het wordt gezegd, een hele lange tijd blijft hangen! Ach, ze weten niet beter!

      14 juni 2015 at 10:58
  • Reply Kaylee Roxanne

    Wat een heftig verhaal meis! Mooi dat je dat met ons wil delen, en ik ben heel blij dat je je nu goed in je vel voelt! Jammer dat mensen altijd opmerkingen moeten maken over zaken waar zij niets mee te maken hebben, maar hé, dat is vaak ook weer een stukje onzekerheid van hun kant.

    Echt heel knap van je, bedankt voor het delen van je verhaal. Ik denk dat een flink aantal meisjes hier steun uit kunnen putten.

    14 juni 2015 at 09:53
    • Reply Kim

      Dat is wat mijn vriend ook altijd zei, mensen kraken elkaar af uit onzekerheid. Zo dubbel vind ik dat!
      Ik had het blogje al een lange tijd als concept staan. Jouw artikel was even het zetje dat ik nodig had om het te plaatsen, haha.

      14 juni 2015 at 11:03
  • Reply Femke

    Wat heb je dit artikel mooi geschreven Kim. Mensen denken niet vaak niet na voor er een opmerking uit floept, en al helemaal niet in de leeftijdsfase waarin je op de middelbare school zit. Vaak worden nare opmerkingen natuurlijk ook gemaakt om maar stoer te doen tegenover vrienden. De één is van nature gewoon erg dun en de ander komt sneller aan. Wat iemand eet, doet daar heel vaak helemaal niets aan af.. En ook al is dit wel het geval, je hebt helemaal niet het recht om je met een ander te bemoeien want weet jij veel wat er speelt! Een vriendin van mij van vroeger heeft een vriend die erg flink is, zeg maar gerust erg dik. Hij kreeg ook continu opmerkingen naar zich toe van “hey bolle”. Als hij dan een keertje bij de Mac Donalds’ een hamburger ging eten waren de blikken naar hem om je voor hem te schamen. Wat mensen natuurlijk niet wisten is dat hij misschien ééns per drie maanden een keer een hamburger at. Hij had als kind een levensbedreigende ziekte gehad en moest daarvoor nog altijd zware medicatie voor slikken waardoor hij gewoon ontzettend veel aankwam. Erg sneu, maar hij kon dit gelukkig goed naast zich neer leggen. Dit is maar gewoon weer een voorbeeld dat je iemand niet op zijn uiterlijk kunt beoordelen. Fijn dat je zo open schrijft of jouw ervaring :-)!

    14 juni 2015 at 10:04
    • Reply Kim

      Ohh ja daar kan ik me zo boos om maken! Er gaan ook vaak een ziekte aan vooraf, voordat het zover komt. Of dat nou psychisch is of lichamelijk.
      Ik vind het heel knap dat hij het naast zich heeft gelegd! En ik hoop dat mensen zich steeds meer bewust worden van de consequenties die opmerkingen (of vervelende blikken) kunnen hebben.
      In de pubertijd is alles natuurlijk het ergst. Al kunnen volwassenen er ook wat van!

      14 juni 2015 at 11:07
  • Reply Susan

    Wat een goede post. Ik heb ook vaak die dingen daar mn hoofd gekregen. Niet omdat ik nou zo mager was, maar omdat ik op school niet at door de fobie. Inderdaad, oordeel nooit voordat je iemands verhaal kent

    14 juni 2015 at 10:13
    • Reply Kim

      Ik was altijd erg open over mijn fobie, maar zelfs dan zijn mensen nog achterdochtig. Op de middelbare school liep ik altijd juist met chocolade repen, om te laten zien dat ik echt wel at en snoepte. Maar, dat moet eigenlijk niet nodig zijn…

      14 juni 2015 at 11:09
  • Reply Sandra

    Wat naar dat je opmerkingen aar je hoofd geslingerd kreeg. Ik herken het wel een beetje, vooral van de laatste 4 jaar. Het is gewoon ronduit kut om te horen dat je volgens anderen anorexia hebt, terwijl je zelf wel beter weet. Knap dat je hulp hebt gezocht en nu met de medicijnen minder last hebt van je fobie!

    14 juni 2015 at 10:44
    • Reply Kim

      Dankje! Ja mensen denken dat het minder erg is om te dun/eng dun/mager genoemd te worden, dan te dik. Maar dat is helemaal niet zo. Gelukkig weten wij beter, haha.

      14 juni 2015 at 11:12
  • Reply Angelique

    Hele goede vraag, waarom zijn we niet gewoon lief voor elkaar? Ik denk dat sommige mensen zich beter (of meer waardig) voelen wanneer ze anderen confronteren met hun onzekerheden. Wat ik persoonlijk echt onzin vind!

    Wat fijn dat je nu lekkerder in je vel zit!

    14 juni 2015 at 11:29
    • Reply Kim

      Ik begrijp dat ook niet zo goed. Als je niet goed in je vel zit, moet je juist weten hoe vervelend dat is. En lijkt me dat een goede reden om juist (extra) aardig tegen anderen te zijn!

      14 juni 2015 at 12:57
  • Reply Ysanne

    Goed stuk Kim! Ik was vroeger ook héél erg dun en vond het ook vreselijk als dat soort termen naar mijn hoofd werden gegooid. Ik weet nog dat een man op een feestje zei ”dat is heel gevaarlijk hoor, dat wat jij hebt”. Ik snapte er niks van, totdat ik later begreep dat hij op mijn gewicht doelde. Mensen moeten echt niet zo snel hun mond open trekken als ze niet weten waar het over gaat.

    14 juni 2015 at 11:37
    • Reply Kim

      Oooh wat dom zeg! Vooral van volwassenen begrijp ik dat niet. Die moeten toch wel beter weten?

      14 juni 2015 at 12:58
  • Reply Nina Simplynspecial

    Goed stukje, mooi verwoord ook. Kan me voorstellen dat je het lastig vindt hierover te schrijven. Toch is het goed omdat mensen dan eens zien hoe zoiets voelt. En wellicht voortaan beter nadenken voordat ze iets zeggen. Goed om te lezen dat het nu goed gaat en je op gewicht bent. Liefs Nina

    14 juni 2015 at 12:19
    • Reply Kim

      Ik vond het een beetje ‘eng’, omdat ik bang was dat mensen zouden vinden dat ik me aanstel. Maar daarmee houd ik wel het ‘skinny-shaming’ in stand, dus vond toch dat ik het moest plaatsen!

      14 juni 2015 at 13:42
  • Reply Lena

    Mooi artikel, Kim. Toch maar heftig hoor.. Als kind kan je zo onzeker worden van zo’n commentaren… Vond het vooral fijn om op het einde te lezen dat het nu veel beter gaat :) !
    Ik was als kind enorm dun, net als jij.. Ik kreeg ook heel vaak reacties, maar niet op de manier dat jij ze kreeg. Ik kreeg vaak zelfs jaloerse reacties van andere meisjes! Door de jongens werd ik wel soms uitgescholden door ‘PVV’ (Plat Van Voor), maar ik was op dat moment nog niet geïnteresseerd in hen dus het kon me niet zo heel veel schelen.
    Ik kreeg pas rond m’n 16e plots vormen (ja, ik was een laatbloeier). Ik kreeg toen een heel andere soort reacties, van jongens heel vaak erg positief (want ja hoor, ik had eindelijk borsten en heupen, maar ja zo’n reacties wil je dan ook weer niet), maar voor de andere meisjes was ik plots maar ‘gewoon’, ‘met vrij brede heupen’. Ik heb me toen heel erg onzeker gevoeld, nog onzekerder als ervoor. De problemen met eten kwamen vanzelf natuurlijk…
    M’n vormen heb ik nu wel aanvaard, omdat ik hetzelfde figuur heb als mijn mama. En mijn mama is gewoon mijn voorbeeld. We zeggen soms wel eens dat we allebei een viool-figuurtje hebben :)
    Ik hoop net als jij dat iedereen stopt met zo te focussen op gewicht en we gewoon allemaal lief zijn voor elkaar :) Ik ga het artikel van Kaylee ook eens lezen.
    xx

    14 juni 2015 at 12:48
    • Reply Kim

      Oh dat herken ik ook! Ik kreeg ook wel positieve opmerkingen hoor. Vriendinnen die ook zo slank wilden zijn. Toch bleven die opmerkingen minder hangen dan de negatieve.
      Ah Lena ik vind jouw figuur zo mooi he! Vervelend dat je daar dan ook weer onzeker over werd (gemaakt).

      14 juni 2015 at 13:01
  • Reply Primdonnaxx

    Wat knap dat je er zo over praat. Echt belachelijk dat mensen altijd zo naar de buitenkant van mensen kijken. Ik had het juist altijd andersom. Ik was (en ben nog steeds een beetje) altijd te dik, maar afvallen ging gewoon niet en het zit in de familie. En altijd maar weer die kutopmerkingen van die zielige mensen die niet eens weten waar ze over praten!
    Gelukkig dat het nu beter met je fobie gaat! :) Xoxo

    14 juni 2015 at 12:49
    • Reply Kim

      Ah wat naar zeg! Zelf kan ik me niet voorstellen dat je überhaupt zoiets durft te zeggen. Maar vaak denken ze er niet eens over na hoeveel pijn zulke opmerkingen kunnen doen..

      14 juni 2015 at 13:05
  • Reply Sas

    Knap dat je dit met ons deelt en er zo open over bent. Lijkt me erg vervelend telkens opmerkingen te krijgen.

    14 juni 2015 at 15:01
  • Reply loesblogt

    Ik heb ook ernome moeite met mijn gewicht maar het lijkt idd alsof mijn omgeving er meer moeite mee heeft. Ik kan eten wat ik wil maar ik kom gewoon niet aan. Mensen geloven dit vaak niet. Vorige week zei een klant nog tegen me terwijl ik aan het werk was “jij moet meer eten!” Pardon? Ik snap niet waar mensen het lef vandaan halen. Deze samenleving is ook heel krom wat dat betreft. Vaak wordt er bij mensen met overgewicht nog gedacht dat het misschien door een ziekte komt of dat ze er niets aan kunnen doen, maar bij mensen met ondergewicht gaan mensen er automatisch vanuit dat je een eetstoornis hebt of te weinig eet. Het lijkt me extra moeilijk om nog eens een overgeeffobie erbij te hebben. Fijn dat je hier hulp voor hebt gekregen! Heel goed dat je dit artikel hebt durven plaatsen!

    14 juni 2015 at 17:12
  • Reply Zo simpel is dan geluk

    Vervelend dat je zulke nare opmerkingen hebt gekregen. :(

    14 juni 2015 at 17:26
  • Reply Kim | dansenindestorm

    Wat onwijs stom dat je zulke opmerkingen kreeg terwijl jij je er nooit druk om had gemaakt. Zo zonde. Als mensen nooit iets hadden gezegd was je er misschien wel niet of veel minder onzeker over geworden.
    Al zijn ze nu ergens misschien een motivatie geweest om aan te komen, wat misschien toch ook wel goed was. Je voelde je (tot je enorm afviel door je overgeeffobie) dan wel oké, maar ‘gezond’ is misschien toch gezonder? Haha.

    Het belangrijkste is dat je goed in je vel zit. Een bmi zegt weinig over hoe je je voelt en eigenlijk ook over je gezondheid.

    Knap dat je nu op een gezond bmi zit. :-) Je bent nog zo mooi slank, veel mensen zullen stiekem best een beetje jaloers zijn, haha.

    Liefs

    14 juni 2015 at 17:34
  • Reply Kim

    Jeetje, wat heftig! Heb het echt met kippenvel gelezen. Knap dat je het met ons wilt delen Jammer dat mensen altijd zulke nare opmerkingen moeten maken, vaak weten ze niet wat ze er mee aanrichten :(

    14 juni 2015 at 19:18
  • Reply Emily Lotus

    Oef, wat lijkt me dat lastig zeg. Die opmerkingen die gemaakt zijn, zijn hoe dan ook erg kwetsend, beledigend en achterlijk. Als je het niet hebt zijn ze pijnlijk. En als je wel anorexia hebt dan zijn ze ook pijnlijk. Belachelijk!
    Blij om te horen dat het weer wat beter met je gaat.

    14 juni 2015 at 19:43
  • Reply Lesley

    Wauw wat knap dat je dit hier durft te plaatsen. Mensen denken altijd alleen maar dat afvallen een probleem is maar er zijn ook veel mensen die juist willen aankomen. Zo sneu dat mensen vroegen of je anorexia had! Het zou niet eens in me opkomen om dat te vragen zeg!

    14 juni 2015 at 19:47
  • Reply Lisa

    Wat een goed artikel. En mooi geschreven. Ik vind het belachelijk dat mensen altijd een oordeel klaar hebben terwijl ze je bijvoorbeeld amper kennen. De meeste trekken altijd gelijk een conclusie.

    14 juni 2015 at 20:15
  • Reply Els

    Wat een knap artikel :-). Goed geschreven. Mensen moeten idd niet zo snel oordelen.

    14 juni 2015 at 21:34
  • Reply Nesrin

    Mooi dat je dit toch hebt gedeeld Kim.

    Ik hoop dat de opmerkingen van toen jou nu niet meer raken want dit soort leeghoofden zijn er nu eenmaal en ik hoop dat zij er spijt van hebben en inmiddels beter weten.

    14 juni 2015 at 22:13
  • Reply kelly

    Mooi geschreven Kim! Er zouden altijd van die mensen blijven die niet nadenken over de gevolgen van hen opmerkingen! Je bent op die leeftijd al zo onzeker en dan nog eens dat erbij. Moeilijk inderdaad! Je bent prachtig zoals je bent!

    15 juni 2015 at 08:01
  • Reply Northflix

    Wat super dat je hier zo open en eerlijk over bent!
    Wie weet helpt het iemand die dit leest!

    15 juni 2015 at 10:27
  • Reply Ariane

    Wat ontzettend dapper dat je dit durfde te delen met ons. Het is een eye-opener voor veel mensen. Vaak zijn de mensen met de opmerkingen zelf onzeker en reageren ze dat af op iemand anders.

    15 juni 2015 at 10:43
  • Reply Kiss & Make-up

    Ik vind ’t zelf echt heel erg dat mensen het een schande vinden om iets te zeggen over iemand die overgewicht heeft maar het blijkbaar helemaal normaal vinden om iemand die (te) dun is te bekritiseren en veroordelen. Ik ben zelf ook heel slank en als ik een euro kreeg voor elke keer dat iemand zegt dat ik meer moet eten of wat vet moet kweken zou ik ondertussen een miljonair zijn.

    15 juni 2015 at 11:37
  • Reply Bente

    Amen!! Ik snap niet waarom mensen het überhaupt nodig vinden om anderen te bekritiseren om hun uiterlijk of gewicht. Super fijn dat je nu weer op een gezond gewicht bent, maar puur omdat je je waarschijnlijk prettiger voelt. Want dat is eigenlijk het enige dat telt!

    15 juni 2015 at 15:26
  • Reply Caro ~ My Beautycase

    Wat een mooi geschreven artikel! Wat kunnen mensen toch altijd gemeen zijn naar elkaar, te dun te dik er is altijd wel wat. Echt een mooi artikel! :-)

    15 juni 2015 at 17:52
  • Reply julia

    wow wat knap dat je hier gewoon over schrijft. Ik vind het echt heel naar als mensen zonder enige reden opmerkingen maken over je gewicht. Als ze dan al aannemen dat iemand anorexia of een andere eetstoornis heeft. Iedereen die slank is heeft er denk ik al wel eens met temaken gehad. Maar dit artikel heeft wel echt mijn ogen geopend! Ik vind het goed dat je hierover schrijft ;)

    15 juni 2015 at 21:14
  • Reply Claudia

    Mooi geschreven artikel!
    Het is voor mij niet zo herkenbaar; ik heb juist te maken gehad met ‘de andere kant’, die van gepest worden met overgewicht, al op heel jonge leeftijd de vraag krijgen of ik zwanger was, enzovoorts. Wat zou het toch mooi zijn als we elkaar toch allemaal gewoon zouden kunnen accepteren voor wie we zijn en hoe ons uiterlijk ook mag zijn…

    15 juni 2015 at 22:22
  • Reply I Wish TAG - Kim Donz

    […] eten zonder dik te worden. Nu ik op een normaal gewicht zit, vind ik dat heerlijk, maar toen ik nog ondergewicht had, niet. Wanneer ik alles zou kunnen eten zonder misselijk te worden? Dan zou dat pizza zijn. […]

    21 juli 2015 at 10:09
  • Reply Sarah

    Wauw en wow. Dit waren de tweede woorden die in mijn hoofd zaten na het lezen van dit artikel. “What you get by achieving your goals is not as important as what you become by achieving your goals.”

    22 november 2015 at 18:52
  • Reply Charelle

    Wow Kim wat een super heftig artikel is dit! Het ergste aan anorexia verwijten vind ik dat ze je vaak niet geloven als je zegt dat je het niet hebt. Want ja, dat zeggen anorexia patiënten ook (niet allemaal natuurlijk!). Ik ben blij dat het nu een stuk beter met je gaat, heel knap van je dat je je er doorheen hebt geslagen!

    29 december 2015 at 07:42
  • Reply Frédérique

    Dun zijn heeft te maken met je bouw. Ik herken dunne mensen en anorectische mensen. Hierbij zijn de wangen ingevallen, de benen en armen te dun etc. (het is niet te herkennen voor de meesten die hier geen ervaring mee hebben). Zolang je lichaam op alle plekken in de juiste ‘formaat is (gezond gezicht e.d.) en verder goed functioneert ben je niet te dun. Fijn dat je je niet hebt laten kennen ! ;)
    Veel modellen zijn te dun, maar hoeven geen anorexia te hebben. Zodra je obsessief met eten wordt is dat wel het geval. Maar verder zijn ze gewoon vaak te dun.
    Duidelijk verschil tussen te dun met en zonder anorexia en van nature dus!

    11 januari 2016 at 19:15
  • Reply Top 5 blogposts - Kimdonz

    […] 3. Issues | “Je bent te dun” […]

    31 mei 2016 at 14:25
  • Leave a Reply