Mijn leven

Leven zonder telefoon?

smartphone1

 

Kan jij je dat nog voorstellen? Een leven zonder mobiele telefoon? Gisteren hield mijn mobiel ermee op, en ik wist zo één, twee, drie even niet wat ik moest doen :’) 


Het begin van mijn telefoon-tijdperk

Mijn eerste mobiel kreeg ik volgens mij in groep 8 – een blauw/witte Nokia 3210. Ooooh wat was ik daar blij mee! Waar ik volgens mij nog het meest plezier aan had, was het spelletje Snake. Echt bellen en sms’en hoefde in die tijd eigenlijk niet, aangezien de meeste vriendinnetjes op loopafstand woonden. Helaas werd mijn mobiel na één maand al gestolen. Ik had hem op de basisschool in mijn tas laten zitten en weg was hij. Je kunt je wel voorstellen hoe verdrietig ik was. Niet alleen dat ik geen telefoon meer had, maar ook dat iemand dus zo ‘gemeen’ kon zijn om hem te stelen. Maar goed, echt verslaafd was ik in die tijd nog niet.

Mijn broer – die 13 jaar ouder is – kocht een nieuwe voor me, en de jaren erna volgenden nog een hele hoop andere toestellen (denk aan LG, BlackBerry (ik vind ze nog steeds underrated), véél Samsungs en binnenkort een Huawei!).

Hallo verslaving?

Echter, een leven zonder telefoon kan ik me nu helemaal niet meer voorstellen. Gisteren had ik een tentamen en ik had met mijn vader afgesproken dat hij me erna zou ophalen van de uni. We hadden vooraf een plek afgesproken, maar ik zou bellen wanneer ik klaar was. Met nog 48% batterij belde ik mijn vader na het tentamen. Hij nam wel op, maar er was geen gehoor. Na nog een paar mislukte belletjes hield mijn mobiel er helemaal mee op. Help! Wat nu? Hij zou me ophalen, maar ik kon hem niet bereiken. Hoe deed je zoiets nou in de periode dat er nog geen mobiele telefoons waren?

smartphone

Omdat ik niet zo goed wist of ik nu moest wachten op de afgesproken plek, óf met het openbaar vervoer moest gaan, hield ik iemand staande. Of ik even haar telefoon mocht lenen om te bellen – waar de vrouw nog even over twijfelde, omdat de vorige keer dat ze haar mobiel uitleende, er drugs mee werd besteld, hahaha. Mijn vader nam niet op, dus ik ging er maar vanuit dat hij onderweg was. De vrouw vroeg of ik niet iemand anders kon bellen. En dat was het moment dat ik me realiseerde dat het enige telefoonnummer dat ik uit mijn hoofd ken, mijn huisnummer is (en van één vriendin die al 10 jaar hetzelfde nummer heeft, maar daar had ik toen niet zoveel aan). Hoe gek is dat? Er was dus niet eens iemand anders die ik kon bereiken.

Tegenwoordig kun je mensen op zoveel manieren contacteren – whatsapp, bellen, sms, FB, Instagram, Twitter, etc. – maar zodra je mobiel ermee ophoudt of je geen laptop in de buurt hebt, voel je je toch wel even alleen hoor. Ik tenminste.


Oké dat was mijn mijn-mobiel-heeft-kuren verhaal. Uiteindelijk kwam het allemaal goed, haha. Mijn vader kon mijn oproepen wel zien, maar niet opnemen. Op goed geluk is hij naar de afgesproken plek gereden, waar ik stond te wachten. Eind goed al goed ;) Wel stop ik voortaan een boekje of mijn agenda in mijn tas waar ik een paar telefoonnummers in opschrijf!

Ken jij meerdere telefoonnummers uit je hoofd?

Bron 1 & 2

Previous Post Next Post

Dit vind je misschien ook leuk

34 Comments

  • Reply Charelle

    Oh ik voel je paniek, haha! Gelukkig had je vader de oproepjes wel gezien. Lijkt me ook heel ongemakkelijk om aan iemand anders te vragen of je zijn of haar telefoon eventjes mag lenen. Heel grappig, maar een paar telefoonnummers die ik vroeger uit mijn hoofd wist, weet ik nog steeds! Als een soort ritme zijn die in mijn hoofd blijven hangen, haha!

    16 december 2015 at 07:37
  • Reply Femke

    Ik ken denk ik zo’n 8 nummers uit mijn hoofd.. Meer dan de meesten denk ik zo haha! Maar ik begrijp je paniek, wat een ellende haha!

    16 december 2015 at 07:45
  • Reply Sanne

    Moet zó eng zijn! Ja hoor, ik ben iemand die snel te angstig is, dus zoiets mag totaal niet bij me voorkomen, haha. Ik ken eigenlijk maar 2 nummers uit mijn hoofd. Die van mij en de huistelefoon, oei, niet zo goed, hé?

    16 december 2015 at 08:39
  • Reply Wendy

    Nee alleen de huistelefoon nummers mijn oma en ouders. En laatst het mobiele nummer van mijn vriend uit mijn hoofd geleerd, voor dit soort dingen.

    16 december 2015 at 08:41
  • Reply Jantine

    Oh, dat paniekgevoel ken ik! Niet omdat mijn telefoon kapot was, maar ik was hem vergeten. Vervolgens werd het sneeuw en zo, en reden er geen bussen meer tussen de Uithof en het station. Ik liep naar de balie om te vragen of ik mijn ex mocht bellen (die was toen nog geen ex en woonde er niet zo heel ver vandaan) toen ik besefte dat ik zijn telefoonnummer helemaal niet wist. Iemand anders bellen had ondertussen weinig zin, want mijn ouders en tante wonen er dan weer vrij ver vandaan – en ja, dat zijn, naast mijn eigen nummer, de enige telefoonnummers die ik uit mijn hoofd ken. De vaste nummers van mijn moeder en mijn tante. (Zo schrok ik in de bieb eens enorm dat ik een boete had als kind, en de lieve medewerkster wilde mijn moeder wel even bellen voor me. Van schrik gaf ik mijn tantes telefoonnummer haha! Die ben ik daarna dan ook nooit meer vergeten.) Gelukkig ging er uiteindelijk nog een bus naar de remise, en die chauffeur heeft ons eigenwijs toch bij het station afgezet. Vanaf daar gingen er wel weer gewone bussen (geen treinen, maar gelukkig had ik bij die ex genoeg schone kleren om het weekend door te komen xD)

    16 december 2015 at 09:04
  • Reply Jeanine

    Ooh de dag dat ik een Nokia 3310 kreeg weet ik nog zo goed. Helemaal verslaafd aan snake was ik. Wie had ooit gedacht dat Mobieltjes vandaag de dag zo geavanceerd zijn. Ik ken denk ik om en nabij 3 a.4 nummers uit mijn hoofd. Leuk geschreven.

    16 december 2015 at 09:16
  • Reply Margo

    Haha ojee! Wat moet je zonder? Mijn telefoon werd ook gestolen op de middelbare school! Zo stom. Maar nu zou je er niet meer aan denken om hem in je tas te laten liggen. 15 jaar geleden was dat wel anders *sprak oma*. Fijn dat het toch nog goed gekomen is met je vader :D

    16 december 2015 at 10:47
  • Reply Nienke

    Hahaha, dit is zo herkenbaar! Ik vraag me ook wel eens af wat ik zou doen als mijn telefoon het op een bepaald moment zou begeven.

    16 december 2015 at 11:06
  • Reply Manon

    Heel toevallig zat ik hier gisteren over na te denken.. Ik ken alleen mijn eigen telefoonnummer, het huisnummer van mama en het huisnummer van papa. Die zijn bijna nooit thuis trouwens, dus heb ik nieteens iets aan. Als er wat gebeurt zou ik mijn vriend nooit kunnen bereiken. Stom is dat he? Ik zou het eigenlijk nieteens erg vinden als we allemaal gewoon een maandje zonder smartphone door het leven gaan.

    16 december 2015 at 11:06
  • Reply Mieneke

    Wat een leuk artikel en inderdaad, ik besef me dat ik alleen het vaste nummer van mijn ouders uit mijn hoofd ken. Daar heb ik weinig aan als zij niet thuis zijn ;-) en we wonen ook nog eens 30 km bij elkaar vandaan. Ik ga meteen wat nummers in een boekje schrijven en in mijn tas stoppen!

    16 december 2015 at 11:35
  • Reply Evelien

    Hahaha! Ik heb het wel eens gehad toen ik mijn mobiel gebruikte om te navigeren en hij er opeens mee op hield. Geen flauw benul waar ik was. Help, en nu? Oh ja… gewoon even op een kaart kijken en iemand om hulp vragen ;-) Ik vind een weekje vakantie zonder WiFI trouwens wel heerlijk, zo rustgevend!

    16 december 2015 at 11:40
  • Reply Claudia

    The good old times! Ook ik was helemaal weg van Snake.
    Ik ken trouwens eigenlijk best veel nummers uit mijn hoofd, maar voor de zekerheid heb ik wel een telefoonlijstje in mijn multifunctionele map (die ik eigenlijk altijd bij me heb). Fijn dat het bij jullie toch nog goed is gekomen!

    16 december 2015 at 11:51
  • Reply Sandra

    Whoeps, als je telefoon er ineens nee ophoudt is dat echt NIET leuk. En al helemaal niet op zo’n moment als je iemand moet bereiken! Ik zou me ook alleen voelen haha. Gelukkig zag je vader jouw oproepen staan en is het allemaal goed gekomen. Ik heb ook standaard een papiertje in mijn tas met een paar telefoonnummers. Ik ken alleen die van mezelf en het huisnummer uit mijn hoofd. :’)

    16 december 2015 at 12:40
  • Reply Silke

    Wowie, wat een verhaal! voor zo’n situatie ben ik echt altijd bang haha, want ik ken ook enkel het telefoonnummer van thuis! Liefs :)

    16 december 2015 at 12:57
  • Reply Desiree

    Oh wat een verhaal! Een leven zonder telefoon kan ik me niet voorstellen! Ik heb ook altijd van dat soort rampscenario’s…gelukkig is er nog nooit eentje uitgekomen. Qua telefoonnummers uit mijn hoofd kennen, kom ik ook niet verder dan het mobiele nummer van mijn moeder. Oeps! Wellicht toch een paar handige nummers binnenkort in mijn agenda noteren. Je weet maar nooit waar het goed voor kan zijn…..

    16 december 2015 at 14:49
  • Reply Inge

    ‘Vroeger’ kende ik ook wel meerdere telefoonnummers uit mijn hoofd, maar nu zijn dat er inderdaad bar weinig. Niet zo handig in zulke situaties inderdaad! Wel heel fijn dat alles gewoon goed is gekomen :)

    16 december 2015 at 15:11
  • Reply Nina Simplynspecial

    Die plaatjes erbij dan ook haha. Geweldig! Ik ben ook echt verslaafd, erg eigenlijk hihi. En idd, ik ken geen telefoonnummers uit mijn hoofd. Vroeger wel! Maar ik heb nergens eigenlijk nummers bij de hand. Niet handig.

    16 december 2015 at 19:38
  • Reply Dalinka

    Gelukkig dat het goed is gekomen. Ik denk er ook weleens aan wat ik moet doen als ik ergens ben en mijn telefoon (of erger: tas met telefoon) wordt gejat. Ik ken gewoon geen telefoonnummers uit mijn hoofd, terwijl ik nog wel het oude huisnummer van 20 jaar terug weet. Dat gaat me alleen niet zover brengen haha.

    16 december 2015 at 19:47
  • Reply Wanda

    Vroeger kende ik heel wat telefoonnummers uit mijn hoofd… nu amper mijn eigen nummer! En kan op zich wel een paar uurtjes zonder maar dan begint het toch echt te jeuken hoor!

    16 december 2015 at 21:01
  • Reply Evelyne

    Ik kan mij geen leven meer inbeelden zonder smartphone. ‘k Moest hem onlangs binnenbrengen in de winkel, omdat de batterij snel leeg was. Gelukkig was hij nog in garantie, dus was ’t gratis. Door een fout van de leveranciers heb ‘k hem 4 weken moeten missen.. Dat was echt tandenbijten ;)

    16 december 2015 at 23:19
  • Reply debby

    Ik ken alleen mijn nummer uit mijn hoofd :) Soms zou ik graag terug willen naar die tijd zonder telefoon, en ik weet dat dat best ouderlijk klinkt. We zijn zo afhankelijk van dat ding geworden, dat ik me er soms aan erger. Tegenwoordig laat ik mijn telefoon beneden als ik naar bed ga, en wil ik met de kerst dat iedereen zijn telefoon in een mand bij de deur neerlegt.

    17 december 2015 at 07:38
  • Reply Jenn

    Ik had mijn eerste telefoon toen ik 16 was volgens mij, zo’n onverwoestbaar ding, ik heb er vier jaar mee gedaan. De enige telefoonnummers die ik nog uit mijn hoofd ken zijn mijn eigen, die van mijn vriend, het huisnummer van mijn ouders en het mobiele nummer van mijn moeder. Die laatste ook alleen omdat ze nooit een ander nummer heeft gehad.

    17 december 2015 at 11:33
  • Reply Puck

    Ik ken wel wat nummers uit mijn hoofd, juist om die reden dat je het soms nodig hebt. Eigenlijk vind ik het wel jammer dat iedereen altijd maar bereikbaar moet zijn, het had ook wel wat vroeger…. Je moest gewoon op de afgesproken tijd ergens zijn en anders bleef je maar wachten. En je moest het allemaal zelf uitzoeken, er was geen wandelende allesweter die in je broekzak paste.

    17 december 2015 at 14:47
  • Reply Flaviena

    oh oh.. ik ken alleen mijn eigen nummer uit mijn hoofd (but why??), en ja het landelijke alarmnummer.. Ik laat wel steeds vaker mijn telefoon voor wat het is, dus geen aangegroeid ding aan mijn hand :’) leuk stukje weer!

    17 december 2015 at 15:04
  • Reply Sanne

    zo herkenbaar. Ik ken helemaal ook geen nummers meer. Toen we vroeger alleen een huis telefoon hadden, toen kende ik wel een paar nummers. Nu ken ik geen één nummer, buiten die van mij zelf. Zonder gsm kan je eigenlijk niet veel meer tegenwoordig vind ik zelf. Gelukkig kwam je situatie nog goed. :)

    17 december 2015 at 20:43
  • Reply Northflix

    Ik ken 1 nummer uit mijn hoofd: Het huistelefoonnummer van mijn ouders.
    Oh, en mijn eigen mobiele nummer.
    Ik kan wel zonder telefoon, maar liever niet ;-)
    Als ik hem niet bij me heb merk ik pas hoe vaak ik hem gebruik.

    18 december 2015 at 12:06
  • Reply Sheila

    Wat grappig om te lezen dat je je mobiel al had in groep 8. Toen bestonden ze hier nog niet eens. Toen ik HBO studeerde ook niet eens. Toen kwamen wel de buzzers in opkomst.

    Eigenlijk vind ik het ergens vervelend dat men zo verknocht is aan een mobiel. Vooral voor de jonge generatie. Want inderdaad.. ik weet hoe het is om buiten te spelen, zonder dat je bereikbaar was voor je ouders. Of stage lopen in het buitenland, terwijl ik alleen per brief of vaste lijn gebeld kon worden (want internet was er ook nog niet). Zo kon je veel beter genieten. Dat merk ik nu ook aan mezelf. Ik moet echt eens mijn mobiel wegleggen, want ik mis gewoon teveel om me heen.

    18 december 2015 at 14:59
  • Reply Zo simpel is dan geluk

    Haha, ja, ze zijn ergens toch wel heel handig die mobiele telefoons!
    Ik ken wel alle huisnummers van mijn familie uit mijn hoofd, maar de mobiele nummers, not!

    18 december 2015 at 19:39
  • Reply Eline

    Ik ken nu twee nummers uit m’n hoofd, waar ik mega trots op ben :) Ik weet nog dat ik in groep 7 mijn eerste mobiel kreeg – een van de Blokker. Hij was roze en ik was er ontzettend blij mee. Met zo’n uitschuifbaar toetsenbord :’) Ik moet zeggen dat ik niet heel verslaafd ben aan m’n telefoon. Ik kan rustig een dagje zonder. Doodergeren kan ik me wel, aan al die mensen die 24/7 met hun telefoon bezig zijn…

    19 december 2015 at 18:18
  • Reply Daenelia

    Ik ken inderdaad meerdere nummers uit mijn hoofd. Zeker van familie. Maar … ik heb dan ook geen mobiel. Helaas moet ik er volgend jaar aan geloven. Maar ik hoop echt dat ik de telefoon vaker uit dan aan zal hebben staan.

    20 december 2015 at 16:36
  • Reply Paul

    Ik ken bijna geen telefoonnummers meer uit mijn hoofd, maar heb wel wat nummers opgeschreven voor als mijn telefoon er weer mee kapt. Vroeger, ik kom uit de basisschooltijd zonder mobieltjes, kende ik echt tientallen nummers uit mijn hoofd.

    20 december 2015 at 21:21
  • Reply Carlijn

    Oh herkenbaar. Een paar weken terug stopte mijn iPhone er ineens mee. Ik heb hem nog geen jaar, dus ik was redelijk hysterisch. Uiteindelijk deed hij het weer, maar ik heb meteen een back-up gemaakt van mijn nummers en foto’s (dat vond ik nog het ergst). Gelukkig ken ik wel iets meer nummers uit mijn hoofd dan jij. Ik ken het mobiele nummer van mijn vader en het vaste nummer van mijn opa en oma. En ook het nummer van zo’n vriendinnetje van de basisschool. Typisch is dat

    22 december 2015 at 10:49
  • Reply Floor Daasvand

    Ik ken ook alleen het nummer van thuis uit mijn hoofd, ik wist die van de thuistelefoon van mijn zus ook, maar omdat ik daar niet zo vaak meer naartoe bel weet ik die niet meer haha xD

    23 december 2015 at 08:55
  • Reply Lore

    Haha ik heb al soortgelijk verhaal meegemaakt! Op dat moment kende ik enkel het nummer van mijn zus uit mijn hoofd (omdat ze op 1 cijfer na hetzelfde nummer heeft) en kon ik haar godzijdank via iemand anders zijn gsm bereiken. Sinds een jaar heb ik een briefje in mijn portefeuille met alle nummers van belangrijke personen die men kan bereiken in geval van nood. Helpt ook wel als je gsm plat is en iemand anders zijn gsm wilt gebruiken.

    17 januari 2016 at 20:56
  • Leave a Reply